Τον τελευταίο καιρό, γινόμαστε μάρτυρες μιας ζοφερής κατάστασης στο χώρο της «αριστεράς», τόσο της κοινοβουλευτικής, όσο και της εξωκοινοβουλευτικής, τελική κατάληξη ενός παρελθόντος πολλών δεκαετιών αδυναμίας για μια νέα πολιτική πρόταση. Στο διάστημα αυτό γίνονται διασπάσεις, διαπληκτισμοί, πέφτει άγριο ξύλο, γίνονται συγκρούσεις, υπάρχουν διαφωνίες, εξουσιαστικές έριδες και μια καθοδική πορεία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν υπάρχει πάτος για όλους αυτούς. Η κατάσταση αυτή, πέρα από αναμενόμενη, λογική και προδιαγεγραμμένη, είναι κατά τη γνώμη μου και θετική. Ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς μόνο του επέλεξε την ενσωμάτωση και την πιστή υποταγή δεκαετιών σ' ένα σύστημα ετερόνομης θέσμισης και καταπίεσης του κοινωνικού συνόλου.

Κατά τη γνώμη μου, στη σημερινή συγκυρία της αποδόμησης των παλαιών μύθων της ετερονομίας, της γραφειοκρατίας και της κυριαρχίας από τον οποιαδήποτε φιλοδοξεί να την αποκτήσει σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, όλα είναι ανοικτά. Από τα μεγάλα δημιουργήματα έως τις μεγάλες καταστροφές, την άκρατη (μεταμοντέρνα) βία και το μηδενισμό. Μπορούμε να μιλάμε πλέον για τα όρια της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του καπιταλισμού, και μπορούμε να μιλάμε και για το γεγονός ότι σήμερα η ιστορία κυοφορεί κάτι νέο. Το αποτέλεσμα και το αύριο θα καθοριστεί από την ανώνυμη συλλογικότητα, τους καθημερινούς ανθρώπους και τις επιλογές τους.

Αν πρέπει να γίνει κάτι σήμερα, αυτό είναι η ανάδυση κάτι ριζικά διαφορετικού και νέου. Όχι μόνο πολιτικά αλλά και κοινωνικά. Πιστεύω ότι πρέπει να επιδιώξουμε ένα νέο ανθρωπολογικό τύπο. Μακριά από αποτυχημένα ιδεολογήματα του περασμένου αιώνα. Και αν υποτεθεί ότι σ’ αυτά ανήκει ο ορθόδοξος μαρξισμός (με τη θεσμική του έκφραση μέσω του ΚΚΕ), ο ΣΥΡΙΖΑ και η ευρύτερη κοινοβουλευτική αριστερά, συγκροτεί σήμερα ένα πολυτασικό μόρφωμα με ιδεολογικά στεγανά, αρχαίου τύπου αξιώσεις, που διεκδικεί μεταρρυθμίσεις ενός τέρατος, αγωνίζεται με ταξικά κριτήρια και δεν έχει καμία απολύτως πρόταση για έναν διαφορετικό δρόμο. Νομίζω ότι αδυνατεί να κοιτάξει τι γίνεται έξω από το μαγαζί της. Αποτέλεσμα αυτού είναι και το μπάχαλο που επικρατεί εσωτερικά σήμερα (βέβαια, μη νομίζετε ότι δεν συμβαίνουν τα ίδια και στο ΚΚΕ).

Κάθε 2 αριστεροί και 3 απόψεις πολιτικής φιλοσοφίας και πολιτικής στρατηγικής...

Το δε ΚΚΕ, δε θα μπορούσε να αποτελέσει μεγαλύτερη δύναμη οπισθοδρόμησης, εγκλωβίζοντας μεγάλη μερίδα του κόσμου στη χειραγώγηση, στην απάθεια και στην άκριτη καθοδήγηση από τη δήθεν πεφωτισμένη ηγεσία που επιδιώκει τον ολοκληρωτικό έλεγχο.

Σε όλα αυτά προστίθεται η μανία για την εξουσία που διαπνέει πλέον καθολικά ΚΑΙ τον ΣΥΡΙΖΑ, με ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις πραγματικών ανθρώπων με κοινωνιοκεντρική κοσμοθεωρία, αλλά κυρίως ΠΡΑΚΤΙΚΗ & ΔΡΑΣΗ. Σε όλα αυτά, παρατηρώ την προσπάθεια της νεολαίας συνασπισμού να παίξει με πολλά χρωματάκια και να αντιγράφει συνθήματα του παραδοσιακού αναρχικού χώρου (βλ. «Ζωή όχι επιβίωση» κ.ο.κ.). Αν αυτό δε λέγεται οπορτουνισμός, πραγματικά αδυνατώ να βρω μια άλλη έννοια να του δώσω. Ο καιροσκοπισμός του εν λόγω χώρου εκφράζεται και με την προσπάθεια ενσωμάτωσης στο αξιακό του σύστημα του εγχειρήματος της Marinaleda, του χωριού της Ισπανίας στο οποίο επικρατεί οικονομική, κοινωνική και πολιτική δημοκρατία, κάτι που ουδέποτε η αριστερά διεκδίκησε τα τελευταία χρόνια, έστω παράλληλα με τις διεκδικήσεις για μερικές αυξήσεις των μισθών. Είναι προφανές πλέον, ότι ο συγκεκριμένος χώρος προσπαθεί να στηριχτεί σε διαφορετικές από αυτές που πραγματικά πιστεύει μορφές θέσμισης και απτά δημιουργήματα άλλων, καθώς δεν έχει να επιδείξει κάτι μετά από τόσες δεκαετίες παρουσίας στη δημόσια σφαίρα.

Η κατάσταση δεν θα αλλάξει στα κοινοβούλια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να ακούσει την ΚΟΕ όταν είπε να αποσυρθεί από τη βουλή και να κάνει μετωπική μάχη με την κυριαρχία τις κρίσιμες στιγμές που υπήρχε το διακύβευμα του μνημονίου. Δεν το έκανε. Δε θα μπορούσε άλλωστε γιατί όπως είπα, είναι εξουσιομανείς.

Μέσα σε όλα αυτά μας έμειναν μερικά πιο ήπια μέτρα, λιγότερο αυταρχικοί νόμοι και μερικές σωτήριες παρεμβάσεις για συντρόφους που θα μπορούσαν να χρεωθούν ένα κάρο κακουργήματα χωρίς να φταίνε. Σίγουρα και πολλά περισσότερα πράγματα. Όμως αυτά δεν αρκούν για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Πιστεύω και ελπίζω ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα αναγκάσουν τη σαστισμένη αριστερά να ανακοινώσει και τυπικά τη διάλυση της, κάτι που θα έπρεπε να γίνει προ πολλού με την οικτρή αποτυχία που είχε το πείραμα του ανατολικού μπλοκ. Αυτή η διάλυση, ίσως και να είναι η θρυαλλίδα για την καπιταλιστική κυριαρχία, μέσα από τις ρητές και υπόρρητες διεργασίες που θα ανοίξουν μέσα στην κοινωνία.

...δεν είναι ο θάνατος των τριών ανθρώπων που με πονάει. Περισσότερο είναι η οργή, το μίσος και η δίψα για εκδίκηση των λυσσασμένων έξω από το κυνοβούλιο.  Γιατί ο πόνος των ημερών θα χαθεί μπροστά στο επόμενο πλήγμα. Αυτή η οργή όμως δεν θα σβήσει έτσι εύκολα.

Περπατώντας το νιώθεις πιο έντονα από ποτέ. Η κατεχόμενη πόλη είναι γεμάτη στρατό, ένα στρατό που χθες έσπασαν το μπλοκ της πορείας με δολοφονικά πογκρόμ, περνώντας από πάνω μας. Λυσσασμένοι κι αυτοί για αίμα.

Πλέον ξέρουμε ότι όλα μπορούν να γίνουν. Δεν υπάρχουν κανόνες. Τους γράφουμε εμείς, όπως και την ιστορία...

Ευτυχισμένο το νέο τίποτα -εκτός και άν.

Η εκκωφαντική θύελλα της απογοήτευσης...

Η μόνη πραγματική υπερδύναμη του κόσμου είναι οι λαοί. Το σύνολο των πολιτών που προχωρούν την Ιστορία, τα πραγματικά υποκείμενα της ιστορίας και όχι οι υπήκοοι της, όπως αφήνουν να λέγεται. Αυτοί, έχουν την πύρινη δύναμη να κατακερματίσουν την Εξουσία σε κάθε της επίπεδο. Ατομικό, φιλικό, οικογενειακό, κοινωνικό, εθνικό, διεθνές. Και όλα ξεκινούν από το ατομικό, την εικόνα μας για τον εαυτό μας και την αντίληψη του κόσμου.

Ο συναισθηματικός κόσμος του εκάστοτε «εγώ», και η εικόνα που φέρει στα μάτια μας ο εαυτός μας, καθορίζει και τον τρόπο που θα αντιληφθούμε τόσο την κοινωνία, όσο κατ’ επέκταση και όλη τη σύνθετη δομή του κόσμου μας. Το μίσος απέναντι σ’ αυτό που είμαστε, αναγκαστικά επιφέρει μίσος απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό και μίσος απέναντι σε οτιδήποτε ίδιο, αφού αυτό υπενθυμίζει την ασχήμια που προβάλει στα μάτια μας ο εαυτός μας. Ο μηχανισμός εξουσίας απέναντι στο άσχημο -και μισητό- «εγώ» είναι μια προσπάθεια περιορισμού της ζοφερής πραγματικότητας που αποτυπώνει στα μάτια μας ο εαυτός μας. Και η εξουσία αυτή, περνάει στο πεδίο της κοινωνίας.

Τέτοιοι άνθρωποι, υπάνθρωποι κι απάνθρωποι, είναι όλοι όσοι ασκούν εξουσία στον κόσμο μας. Από τους μεγαλύτερους δικτάτορες και ιμπεριαλιστικούς πολεμοχαρείς που εκδικούνται την ανθρωπότητα για τη δική τους κατάντια (και το δικό τους ατομικό όφελος), έως τον καθημερινό άνθρωπο, που ασκεί βία στον διπλανό του. Όταν η κοινωνία εκ-παιδεύεται μέσα στη βία, αυτή η βία γίνεται βίωμα της συνολικά, και του καθενός ατομικά, και αλυσιδωτά επιφέρει την κατάντια στην οποίαν έχουμε περιέλθει.

Πλέον, οι λίγοι εναπομείναντες πυρήνες αντίστασης (στάσης απέναντι στην εκμαυλισμένη και σάπια δομή), έχουν ένα μόνο στόχο: Να αντιληφθούν την αναγκαιότητα συναίνεσης, αλλά κυρίως συμμετοχής της κοινωνίας στον αγώνα αφανισμού των εξουσιαστικών δομών από την ίδια. Οφείλουν να συνυπολογίσουν το κόστος έναντι του κέρδους που επιφέρουν οι έως τώρα πρακτικές. Και το κόστος είναι τραγικό, μπροστά στην ικανοποίηση του φετιχισμού καταστροφής. Να αφανίσουμε τα πάντα στο πέρασμα μας, κάθε κατάλοιπο του παλιού κόσμου. Για να το πράξουμε όμως, χρειαζόμαστε τη συσπειρωμένη εναντίωση στις υπάρχουσες δομές. Και αυτό, στη σύγχρονη καταναλωτική κόλαση γίνεται πιο δύσκολο από ποτέ. Διότι, αν κάποτε είχαμε να χάσουμε μόνο τις αλυσίδες μας, τώρα, ίσως να πρέπει να χάσουμε κάτι παραπάνω, να θυσιάσουμε τα αγαθά μας, τα οποία, δυστυχώς, στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία μοιάζουν πολύ σημαντικότερα ακόμη και από την ίδια μας την ελευθερία...

Μέχρι τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία θα αντιληφθεί την αναγκαιότητα ολοσχερούς διάλυσης των εξουσιαστικών δομών που μας ετεροκαθορίζουν, κανενός είδους ένοπλη βία δε συνεισφέρει στην συνειδητοποίηση του πραγματικού προβλήματος. Γιατί αυτή, καθίσταται τρομοκρατική για την ίδια την κοινωνία, που ζητά συνεχώς να χάνει την ελευθερία της και την ψυχική της ακεραιότητα, εξασφαλίζοντας την σωματική της ακεραιότητα. Και ο μόνος που μοιάζει ικανός να προστατεύσει την κοινωνία είναι το κράτος. Η κατανάλωση και η τρομοκρατία της ένοπλης βίας, μεγαλώνουν την ανασφάλεια και ο σωτήρας που αναλαμβάνει το χρέος να προστατέψει την κοινωνία είναι, σε τελικό στάδιο, το αστυνομικό κράτος, με την υποσημείωση ότι οποιοσδήποτε ιστορικά παρουσιάστηκε ως σωτήρας, ήταν ο δήμιος...

Αυτό που μοιάζει πιο επιβεβλημένο από ποτέ, είναι η απελευθέρωση των συνειδήσεων μας. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η μόνη μας ελπίδα είναι η κατάρρευση της καπιταλιστικής κόλασης, της ολιγαρχίας που μας εξουσιάζει. Και από αυτή την ελπίδα, ξεκινάει ένας θεμελιώδης στόχος:


Να πολιτικοποιήσουμε την ελπίδα, σημαίνει να διαδώσουμε τις ιδέες μας. Και η αποτυχία δεν οφείλεται στην άγνοια των μαζών, αλλά στην αδυναμία μας να πείσουμε...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Η καθημερινή επίθεση απέναντι σε απόψεις που προσπαθούν να δομούνται μέσω κριτικής σκέψης και οι οποίες δέχονται τον χαρακτηρισμό, ρεβιζιονιστικές, συστημικές (λες και τάχα η κοινωνία δεν είναι ένα ενιαίο σύστημα στο οποίο ανήκουν και οι ίδιοι αυτοαποκαλούμενοι “αντισυστημικοί”) κ.ο.κ. και οι οποίες συντελούνται από «νεκρές ψυχές που αποπνέουν πτωμαΐνη», ουδόλως ενδιαφέρουν τους εκφραστές τους. Γιατί αυτοί οι ίδιοι που κατακρίνουν, ουδέποτε προσπάθησαν να αντιληφθούν την ύπαρξη μιας περαιτέρω αλήθειας, πέραν της δική τους. Οι ίδιοι αυτοί, μια άλλη όψη του νομίσματος της εξουσιομανούς εξουσίας, αποτελούν το ίδιο αξιολύπητα πιόνια στη σκακιέρα της παγκόσμιας εξουσίας, αλλά από την άλλη πλευρά. Απέναντι από το καταναλωτικό κοινό που μέμφονται και πολεμούν ασκώντας εξουσία στις ετερόνομες μάζες, προβάλλουν το δικό τους lifestyle, και τη δική τους φαντασίωση, γιατί φαντασιώνονται τον κόσμο. Συνθέτουν το δικό τους dress code, το δικό τους ιδεολόγημα, τη δική τους εικονική πραγματικότητα. Είναι το ίδιο αξιολύπητοι, και το ίδιο πειθήνια όντα της κοινωνίας του θεάματος, μόνο που αντί για το θέαμα του καναπέ, έχουν το θέαμα του κακού μπάτσου τον οποίον ηδονίζονται να δέρνουν, να πυροβολούν, να υβρίζουν και να πυρπολούν. Ο πόλεμος τους νοηματοδοτείται όχι από την εξουσία, αλλά από τους φρουρούς της. «Μπάτσος καλός, μόνο νεκρός». Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται ότι παραφράζουν το φασιστικό κι εθνικιστικό σύνθημα «Τούρκος καλός, μόνο νεκρός»...